Thomas Bernhard’ın Alman Sofrası dikkati trajik bir güncelliğe  yönelten, küçük ama aydınlatıcı bir baş oyundur. Bu çerçevede  bir araya gelmiş, tek perdelik, yedi kısa oyunu bir araya getiren  kitapta, başlangıçta çizilen “cennet dünya” giderek  kötülüklerden uyanışa dönüşür, insanlar memnun ve  mutluyken sahneledikleri hikâye geliştikçe kendilerini bir  korkunçluğun içinde bulur. Oyunların canlandırdığı sıradan  vatandaşlar asla büyük laflar etmeden, neşe içinde rahatlıkla demokrasinin sınırlarının ne kadar kolay ortadan kalkacağını,  saflıkla saldırganlık, sokak gevezeliğiyle faşizm, tehditle saldırı  arasındaki ayrımın ne denli kolay aşılabileceğini dile getirir.
Siyasi zihniyet yapılarının ve taşıyıcılarının sürekliliğine dikkati  çeken yanıyla bu yedi kısa oyun Almanya’nın ve Avusturya gibi  benzeri ülkelerin olduğu kadar bunun hiç de uzağında olmayan  dünyanın birçok ülkesinin de çok temel bir  sorununu tartışabilmesi için okura birçok ipucu sunuyor.
Bu yedi oyunda sergilenen zihniyet ve tipler dünyanın tüm  ülkelerinde olduğu gibi Türkiye’de de kendi yerli renkleriyle  vardır. Oyunların Türkçe çevirisi Almanya’daki prototipler üzerinden bu ülkenin çok yakın tarihteki ve hâlâ güncelliğini  sürdüren sorunlarını tanıtırken, Türkiye’deki benzerlerini de  düşünmeye çağırmış oluyor. Konusu Almanya’da geçen bu oyunlarda işaret edilenler, hemen hemen her ülke için geçerli  olduğu kadar hiç abartısız birçok benzer örneğiyle Türkiye için  de geçerlidir.