Afetler, yalnızca altyapıyı değil kurumların sürekliliğini ve insan kaynağını da tehdit eder. Bu kitap, deprem bölgesindeki akademisyenlerin işten ayrılma niyetini çok boyutlu bir perspektifle ele alarak afet sonrası yükseköğretim sistemine dair kritik bir boşluğu doldurmaktadır. Elde edilen bulgular, iş doyumu ve örgütsel bağlılığın sınırlarını ortaya koyarken karar vericiler için uygulanabilir politika önerileri sunmaktadır. Akademik sürdürülebilirlik, yalnızca bir kurum meselesi değil toplumsal kalkınmanın temelidir. Bu eser, tam da bu noktada bilim ile politika arasında güçlü bir köprü kurmaktadır.