“Günün en güzel rengiydi,

Güneş pervasızca batımındaydı,

Her zamanki köşesinde yine o İstanbul beyefendisi.

Kulaklarımda Münir Nurettin’den

Endülüs’te Raks,

Masam 51 numara, ne tesadüf ama!

Riyakârdı rakı ve saçlarım yine sol yanıma dökülüyordu...”