Ne varsa hayatın güncesine kazılmış, kocaman ne ki çokça hüzünlü bir albüm açar gibi seriyor orta yere Fatih Dulkadiroğlu; orta yerinde kendisi, tanıklığı, saçlarını okşayıp -yer yer yolup- geçen yıllara ve onca yaşanmışlığa dışarıdan/sahici bir yerden bakıyor: Yansız, içtenlikli...
Kim varsa; yersiz yurtsuz, yeni baştan yer edinme telaşında, kentin kucak açtığı; mahalle sakini, konu komşu, hısım akraba, yaren yoldaş... İçini döküyor güvenle.
Her hâlimiz bir hikâye; her hikâyede öfkemiz, telaşımız, kaygımız, şaşkınlığımız, sevincimizle hâllerimiz; ne denli bildiğimiz yerden yükselse de anlatının sesi; bizim hikâyemizdir işte her ânıyla derinleşen, şaşırtıcı, sanki benzersiz.
- Y. Bekir Yurdakul