Modern şiir, İkinci Yeniye değin Hâşim-Necip Fazıl-Orhan Veli çizgisini izlemiştir. Hâşim, düzyazı dışında, müzik ve resim dışı bir ara dil biçiminde tasarladığı şiir diliyle Türk şiirine yepyeni bir model getirmiştir. Bu model, Tanzimat şiirini üretmeyi sürdüren fikir şiirini devre dışı bırakmış, Necip Fazıl etrafında kurulan heceyi, Orhan Veli etrafında kurulan Garip şiirini retorik / nutuk dışı arayışlar biçiminde İkinci Yeniye taşımıştır. Hâşim yaşarken hakkında yapılan değerlendirmelerde ileride bu dönem edebiyat tarihine “Hâşim devri” olarak geçecek yorumları yapılmıştır. Şiirde Mana, Türk şiirinde “hakiki bir dönüm noktası” kabul edilmiş, bazı yazarlar tarafından dönüm noktası, serbest vezinle yazdığı ilk şiirlerinden birinde geçen “Melâli anlamayan nesle âşinâ değiliz” mısrasına kadar götürülmüştür. İster Şiirde Mana, ister melâl mısrası, o artık Türk şiirinde bir dönüm noktası, “hakiki bir dönüm noktası” biçiminde tanımlanmaktadır. Fakat Hâşim öldükten sonra bunların hepsi unutulmuş, ortaya inanılması güç bir Hâşim literatürü çıkmıştır. Yüzyılları Birleştiren Şair: Ahmet Hâşim, Hâşim`in şiirini, poetikasını, hayatını yeni bir bakış açısıyla yorumlamaktadır.