"Bir dere vardı: Newala Hespist. Bir ateş, bir de kilam.
1700`lerin bir kış gecesi, o ateşin başında üç kardeş söz verdi — sadece bu kadarıyla: "Bu ocağın hakkı için." Fazlasını söylemediler; söze dökülen yemin gücünü yitirir. Sabaha karşı ferman geldi. Xelîl, Serbend, Dewrêş: üç kardeş, üç yön, üç yüzyıl.
Kökler koptu. Adlar değişti. Diller susturuldu. Ama kilam susmadı.
Bavyera`da bir torun, babasının hiç anmadığı bir dağı gece yarısı ekranda arıyor. Hamburg`ta bir başkası, bir türküye neden ağladığını bilmiyor. Sivas`ta üçüncüsü, tanıdık gelen bir sesin peşinden alevlere karışıyor — hepsi aynı kilamı taşıyor, bilmeden.
Newala Hespist hâlâ akıyor.
Yurtsuz Kökler, bir ailenin değil; kökünü unutmuş, sesini unutmamış bir halkın romanı."