Toprağın içinden gelen bir ses bu…
Yoksulluğu görmüş, gurbeti tatmış, emeğiyle ayakta kalmış bir ömrün sesi.
Yeşeren Dalda Açan Çiçekler, hayatın içinden süzülen duygularla kurulmuş; gösterişten uzak, samimi ve sahici bir şiir dünyası sunuyor.
Muzaffer Eliaçık, Zaferî mahlasıyla; yaşadığını yazan, yazdığını yaşayan bir geleneğin izinden gidiyor.
Bu dizelerde bir köyün izi, bir şehrin yorgunluğu, bir insanın direnci var...  Sevda var… Hasret var… Ama en çok da insanın ayakta kalma mücadelesi var.
Bu kitapta okur, sadece şiirle değil; bir hayatın içtenliğiyle karşılaşır.
Çünkü burada anlatılanlar hayal değil, yaşanmışlığın ta kendisidir.
Ve her sayfada şu duygu sessizce büyür:
İnsan, ne kadar yorulsa da… kök saldığı yerden yeniden yeşermeyi bilir.