Şimdi pencerenin ardına öylece bakıyordu. İsa’ya bahşedilen ona da verilseydi hiç düşünmeden Gece, limanın üzerine ağır bir tül gibi serilmişti. Sis, rıhtımın taşlarını yalıyor; vinçlerin zincirleri paslı bir ezgiyle rüzgâra eşlik ediyordu. Kerem, elleri kelepçeli, gözleri bağlanmadan yürütüldü. Adımlarını saydı. Dört, altı, dokuz... Her dokuz adımda bir demir kapı gıcırdıyor, her kapıdan sonra hava biraz daha tuzlu, biraz daha soğuk oluyordu. Sonunda durdular. “Liman Cezaevi” yazıyordu taş kemerin üstünde, silik harflerle...