Yalnızlığın İcadı (1984), Bütün Düzyazılar ve Söyleşiler, Bülent Parlak’ın şair, dergici, yayıncı ve kendine özgü bir düzyazı ustası olarak hem hayatın hem de edebiyatın içinden konuştuğu metinlerini ilk kez bir araya getiriyor. Çocukluk hatıraları, aile kırılmaları, taşra deneyimi, yalnızlık duygusu ve hayatın gündelik ayrıntıları, yakın dönem edebiyatımızın içinden yükselen hüzünlü, ironik ve sahici bir tanıklığa dönüşüyor.
Parlak’ın düzyazılarından söyleşilerine uzanan bu eser, kimi zaman keskin bir cümleyle kimi zaman uzun soluklu bir anlatıyla yazarın sesinden okuyucusuna ulaşıyor.
Bülent Parlak’ın edebiyatla, hayatın ta kendisiyle ve kendi iç sesiyle kurduğu bağı yakından görmek isteyenler için özel bir imkân sunan Yalnızlığın İcadı (1984), Bütün Düzyazılar ve Söyleşiler; yazılarıyla ve söyleşileriyle Parlak’ın edebiyat dünyasındaki izini sürmek ve yalnızlığın insanda bıraktığı yankıyı yeniden duymak isteyenler için kalıcı bir iz bırakıyor.
“Günlerim çok sıkıcı geçiyor. Özellikle de hafta sonlarım… Artık akşam olduğunu pazar günleri saatimden değil, ezan sesinden anlıyorum. Odamda bulunan ve tek ses çıkaran alet olan saatim bozulmasın diye pilini çıkarıp sakladım. Ne olur ne olmaz diye… Yalnızlık ve kredi, gerçekten başımın belası…”