Bu kitabın içindeki aforizmaları ve dörtlükleri, Tanrı’ya yönelmiş bir insanın hayatının seyrinde zaman zaman “yakın” bir hale bürünmesinin kelimelere karşılık gelen sonuçları olarak görebiliriz. Dolayısıyla yolda dökülen ya da toplanan, belki de rastlanan kelimelerden oluşan bir kitap Yakîn Sözler.
Şu da belirtilmeli ki, söz konusu bu ruhsal yolculukta mesafe aldığımızı anlamak ancak içsel bir yaşantıdan geçer. Ancak o da özneldir, ihtiyacımız olan nesnelliği duyuramaz, ta ki bu yaşantı kendini dile getirecek kelimelerle ve manayla buluşup yazıya dökülünceye kadar.
İşte bu “buluşma”nın eseri olan Yakîn Sözler’i okumaya başladığınızda kapatılan mesafelere tanıklık edecek, bir bakıma Tanrı’yı kendinize çok “yakın” hissedeceksiniz.
“Yavaşlarsan gevşersin, gevşersen yatışırsın, yatışırsan yayılırsın, yayılırsan değersin, değersen fark edersin, fark edersen tanırsın, tanırsan seversin, seversen birlik olursun. Yavaşlık Tanrı’ya götürür.”
Uzaklara yapmayınca akın
Bilinmez o ne kadar yakın
Oturulmaz ki üşümeyince
İçinde yanan ateşe yakın