İnsanın hikâyesi, her dâim bir anlama gayretinin efsunkâr izlerini taşır. Hem dinler tarihine hem de felsefe tarihine yaslanan bu hikâyenin kãdîm seyri, varoluşun en eski sorusunu bugün bile göğsünde saklar. Değil mi ki insan, durmadan bir anlam arar ve denilebilir ki bu arayışın özeği ilkin zanaat ile başlamış, sonra da kültürel erginlenmelerle sanata evrilmiştir.
Ne var ki artık Sanat da özgül ağırlığını kaybetmiş ve geride bıraktığımız yüzyıllarda Ağır Sanayi, Makinalaşma ve Bilim Kilisesi Pozitivizmi derken, insanlık bu sefer endüstriyel geçişlerle Bilişim Vadilerine, Yazılım Teknolojilerinden sibernetik bir yaşama; oradan da Yapay Zekâ’ya katışan bir amalgam hâlinde kendi eliyle yarattığı mütehakkim bir teknosiyasanın boyunduruğu altına girmiştir.

Ne yazık ki, pek az Metafizikçi, bu dehümanizmi [insandışılaşmayı] ve transhümanizmi [organik insanın tükeniş ihtimâlini] yüzyıl öncesinden dosdoğru okuyarak, alarmist bir hamurkârlıkla insanlığı yeniden Saf İlke’nin, Varlık’ın, Zaman’ın ve Mekân’ın asıl ufkuna geri çağırmış böylece karınca kararınca bu epiküryen ve hedonik teknokıyametin önüne geçmeye çalışmıştır.

İşte bu çağrıyı en kuvvetli şekilde yapan iki büyük metafizikçiden ilki olan René Guénon, insanlığa Doğu’dan; ikincisi Martin Heidegger ise insanlığa Batı’dan seslenmiş; üstelik bu konudaki eleştirel başyapıtlarını da birbirlerinden habersiz olarak aynı yılda [1927’de] yayımlayarak tüm insanlığı yeniden Sonsuz İyilikin, Sonsuz Güzellikin ve Sonsuz Birlikin ilkelerine —hele ki Varlıkın ve Zamanın özüne— geri çağırarak, böylece felsefe dünyasının zirvesine yerleşen en önemli ontologlar arasındaki yerlerini almışlardır.

Elinizdeki bu mütevâzı çalışma, bu iki dev metafizikçinin aynı anlam haritaları üzerinde, insanı aynî ilâhî koordinatlarda konumlayan karşılıklı hermenötik konuşmaların ve de sohbet-i nümânın âsude bir vesikãsı olarak sizlere takdim olundu.
Keyifle ve gönençle okumanız dileğiyle...

Kendime not:
Unutma! Çağrı bin yıllardır hep sanadır — İnsanadır.