Ramazan Çetin, Uykusuzluğun Portresi’nde okuru alışıldık anlatıların dışına çıkararak doğrudan bir zihnin içine davet ediyor. Sade ama yoğun diliyle insanın kendi iç dünyasında yaşadığı kırılmaları, duraksamaları ve suskunlukları güçlü bir biçimde görünür kılıyor.
Boş tuval, geciken başlangıçlar ve içsel ağırlıklar, okura yalnızca bir deneme metni değil, deneyimlenebilen bir ruh hâli sunuyor.
“Uykusuzluğun Portresi”, güçlü iç sesi, sahici anlatımı ve derinlikli diliyle çağdaş edebiyat içinde kendine özgü bir yer açıyor. Okuru sarsmadan ama uzun süre etkisini sürdüren bir yoğunlukla içine çekiyor.