Türkçe konuşuyoruz ama Türkçeyi konuşmuyoruz. Türkiye’yi anlamını bilmediğimiz, nasıl okunacağını kestiremediğimiz tabelalarla doldurduk. Kendi ürettiklerimizin bize yabancı adlarla satılmasını yadırgamaz olduk. Kimimiz Türkçeyi İngilizce sözcüklerin dolgu maddesi olarak kullanıyor; kimimiz kullanımdan düşmüş eski sözcüklerle bir türlü vedalaşamıyor. Türkçeyi yoksul bulan, bundan kendisinin de sorumlu olduğunu aklına bile getirmiyor. Dilimizin güzelliklerinin, inceliklerinin, kolaylığının farkında bile değiliz. Dilimizi, Türkçe olduğu için, yalnızca bunun için sevmeyi başaramadık.
Türkçe konuşmak yetmez. Türkçenin durumunu, geleceğini konuşmalı; bunu düşünmeliyiz. Dil, kimliktir çünkü. Kendimizi ve çocuklarımızı kimliksiz bırakmayalım.
