Tek Başına Dertleş(me), bağırarak anlatılanlara değil, duymazdan gelinenlere odaklanıyor. 
Kalabalıkların içinden yükselen tekil bir sesle, suskunluğun nasıl çoğaldığını hatırlatıyor. Semt pazarlarında, apartman boşluklarında, geceyle gündüz arasındaki o belirsiz yerde; kimi zaman bir “deli”nin ağzından, kimi zaman bir işçinin, bir çocuğun, bir babanın sessizliğinden konuşuyor. Görüp de susanları, susarak ortak olanları, hayatın içinden geçip iz bırakmadan kaybolanları anlatıyor. Bu öykülerde kahraman yok. Ama tanıklar var. Kimi korkudan susmuş, kimi yorgunluktan; kimi de artık konuşmanın bir şeyi değiştirmeyeceğine inanmış. Yine de ses tamamen kaybolmuyor. Bir yerlerde biri hâlâ konuşuyor, tek başına kalsa da… Burhan Tat, öyküleriyle sıradan hayatların içindeki kırılmaları, korkuları ve küçük direnişleri görünür kılıyor. Okuru, ikna etmeye değil, yan yana durmaya davet ediyor… 
Sevim ERDOĞAN