Tefekkür, suallerimize muhtelif manzaralar biçer. Âlem üzerine düşünerek farklı fikirlere kapı aralamamıza imkân tanır. Aklı gafletten uzaklaştırır. Fikretmenin yolculuğuna tefekkür ile çıkılır. Bu derûni düşünme hâli, fikrin mayalanmasını sağlar. Varlığı inceleyerek Rabbimizin tecellilerini müşâhede edebilmemizi kolaylaştırır. Tefekkür, bir yandan misafirleştirirken bir yandan da daima yolda kılar. Duyularımızın seyahat ile pişmesine ve kalbimizin yetişmesine öncülük eder.  Fikrin olgunlaşmasında tefekkür, aklın kalbidir. Kâinatta zuhur eden olayları seyrettikçe fikir göğümüz genişler. Bu bakımdan tefekkür, gözün fikrini yetiştirir. Gözün fikrinin hakikate olan iştiyakını artırır. Fikrin suyunda tefekkürün özü vardır. Bu öz ortaya çıktıkça fikir zikre yönelir. Âlemi fikretmek, âlemi yaradanı zikrettirir. Nihayetinde tefekkür susarak içine doğru konuşmaya su taşır, aklı mana suyundan içirerek ferahlatır.