Bu eser yalnızca bir anılar toplamı değil; bir dönemin, bir coğrafyanın ve en çok da "kadın olmanın" sessiz çığlığıdır. Aynur Bulut, Boğazlıyan’ın bereketli topraklarından Turhal’ın okul sıralarına, oradan Avrupa’nın soğuk gurbetine uzanan bir hayatı bir nakkaş titizliğiyle kelimelere döküyor. Yazar;çocukluk saflığını, anne kokusunu, babanın mahcup gülümseyişini ve Anadolu insanının kaderle olan o bitmek bilmeyen randevusunu lirik bir dille öyküleştiriyor. Okur bu satırlarda; çalı süpürgesinin avludaki hışırtısıyla uyanacak ve bir "güz cücüğü’nün annesine duyduğu o imkansız ama sonsuz özleme şahitlik edecektir.