Bir insan, kendi kurallarını koyarak “Tanrıcılık” oynamaya kalkarsa bedeli ne olur? Dostoyevski’nin edebiyat tarihini kökünden sarsan ölümsüz başyapıtı Suç ve Ceza, kendisini sıradan ahlakak kurallarının üstünde gören yoksul ve zeki öğrenci Raskolnikov’un, zihnindeki kibri kanlı bir baltayla gerçeğe dönüştürmesiyle başlayan o boğucu psikolojik cehennemi anlatıyor. Kusursuz bir cinayet işlediğini ve dâhiler için sınırların onmın olmadığını zannederken kendi vicdanının acımasız labirentleirentlerinde hapsolan bu genç adam; St. Petersburg’un kasvetli, sisli ve tekinsiz sokaklarında polisten ziyade kendi zihninin gölgeleriyle amansız bir kovalamacaya giriyor.
İnsan ruhunun en karanlık uçurumlarına inen, kibrin çöküşünü ve vicdan azabının o sağır edici çığlığını nefes kesen bir edebi gerilimle resmeden bu eser; okuru yalnızca bir katilin zihnine sokmakla kalmıyor, onu doğrudan doğruya kendi içindeki karanlıkla yüzleşmeye davet ediyor.