Öyleyse ey İnsan!
Sözü önceleyelim.
Sözü emanet bilelim.
Sözü gönülden geçirelim.
Mânâyı sözden önce koyalım.
Ve her sözümüzden önce kendimize soralım:
Bu söz, hakikate mi hizmet ediyor?
Bu söz, gönül mü yapıyor, gönül mü yıkıyor?
Bu söz beni yükseltiyor mu, eksiltiyor mu?
Sonra söyleyelim!
Az söyleyelim.
Öz söyleyelim.
Deminde söyleyelim.
Çünkü söz, insanın yalnız dilinden çıkan değildir, insanın şahsiyetinin ürünüdür.
Öyleyse sözümüze sahip çıkalım.
Çünkü söz, emanettir.
Söz, ahittir.
Söz, sorumluluktur.

Unutmayalım:
Söz ile başladık.
Söz ile sınanıyoruz.
Ve sözümüzden hesaba çekileceğiz.