“Ölüm saplantısıyla aran nasıl?”
“İyi! Her sabah ölüyorum.”
Vüs’at O. Bener’in ölüme daha derinden ve daha yakından baktığı,
otobiyografik ipuçlarıyla ördüğü, okuruyla bulmacavari oyunlar oynadığı
öyküler. Gerçeği usulca kurguda damıtan yazarın kaleminden
zamana karşı duran bir başyapıt. Kendi deyişiyle, Siyah-Beyaz
“Mızıkalı Yürüyüş ve Kara Tren’le beraber tamamlanan bir trilogya”.
1993’te Yunus Nadi ve Sedat Simavi edebiyat ödüllerini kazanan
Siyah-Beyaz, Bener usulü tasarruflu sözcüklerin çağrışımlarıyla “sustuğu
kadar büyüttüğü” kocaman bir öykü evreni.
“Vüs’at O. Bener’in yapıtlarında yaptığıysa ben inşasından ziyade
ben’in, benliğin teşrih edilmesidir; bir anlamda insanın tam zıddı bir
eylem. Gerçi büsbütün parçalara ayrılmaz, ama içerideki parçaların
görünürlük kazandığı bir açılma söz konusudur.”
–Behçet Çelik