Bu satırlarda bazen bir babanın hâlâ küçük olan kızını, bazen yasla olgunlaşan ama asla büyümek istemeyen bir kadını, bazen de bir annenin bu sevgiyi yavrusuna emanet edişini göreceksiniz.
Bu satırlar teselli vermek için yazılmadı. Çünkü bunun bir tesellisi yok.
“Ben de buradayım, yalnız değilsin!” demek için yazıldı.
Bu kitap bir babaya yazıldı, küçük bir kadın tarafından.
Yası tutulan bir babaya…
Ve yine bir kız çocuğunun geleceğine emanet edilerek kapandı. 
Bu kitap bir veda ile başlamadı. 
Bize bırakılan en güzel miras olan sevgi üzerine yazıldı. 
Yas bittiği için değil, artık veda zamanı geldiği için kapandı…