‘Bir cümle düşün: “O benim sevgilim.” Kulağa masum geliyor değil mi? Ama o küçük “benim” sözcüğü, bir arabaya, bir telefona, bir eve kullandığın aynı sözcüktür.
Erich Fromm yüz yıl önce bunu fark etti: modern insan sevgiliyi sevmiyor, ona sahip olmak istiyor. Bu yüzden tutuştuğun şeyin nefes alacak alanı kalmıyor, sıkı sıkı kapadığın avucunda kuş ölüyor.
Hendrik van Doorn bu kitapta sahiplenme aşkının haritasını çıkarıyor — kıskançlığı, kontrolü, “benim olmadan edemem” cümlesinin altındaki çocukluk yarasını — ve olma kipinde sevmenin yolunu adım adım açıyor.
Çünkü uçurduğun an, sevgi büyür. Bu kitap, sevdiğini bırakabilmeyi öğretiyor.’