Hızın tiranlığı altındayız. Paul Virilio, bu iki sarsıcı metinde modern algının iflasını ilan ediyor. Teknoloji dünyayı sustururken, sessizlik artık bir huzur değil, dayatılan bir “prosedür” haline geliyor. Bilginin hızı arttıkça, insanın düşünme boşluğu daralıyor. Gürültü çoğaldıkça, hakikat dilsizleşiyor.
Görmek artık anlamak değil, sadece maruz kalmaktır. Sanat, dijitalleşmenin ve ivmenin altında eziliyor. Estetik, yerini süratin mekaniğine bırakıyor. Göz artık seçmiyor; sadece çarpıyor. Işık hızı sadece görüntüleri taşımıyor; gerçeği de tüketiyor.
Bu kitap, çağdaş dünyada hızı bir kader, sessizliği bir kayıp ve sanatı bir hayalet olarak görenler için bir manifesto niteliğindedir.