Henüz birkaç aylık olan Hamdi, annesi Neriman’ın sırtında, özenle sarılmış kundak içinde huzurla uyuyordu. Neriman, bir elinden Ümran’ı, diğer elinden Mine’yi tutmuş, çocuklarıyla birlikte yavaş yavaş yürümeye başlamıştı. Tozlu patika yollar, ayaklarının altında ezilirken arada bir arkaya dönüp Hamdi’yi kontrol ediyor, sırtındaki en kıymetli yükün nefes alışına kulak veriyordu.
Mustafa Bey ise en arkadan yürüyordu. Gözü hem yolda hem ailesindeydi. Katırların ve yüklerin düzenini kontrol ediyor, katırların dengesine, çocukların yorgunluğuna dikkat ediyordu. Gözleri bir yandan da uzaklara dalıyor, geride bırakılan yaylayı, o bereketli yaz mevsimini ve kış hazırlıklarını düşünüyordu.
Göç sessizdi… ama her adım, yorgun yüreklerin içinde bir hikâye taşıyordu. Toprak yollar, yıllardır her sonbaharda aileleri tekrar köylerine kavuşturan kadim yollar gibiydi. Kuş sesleri, çoban köpeklerinin uzaktan gelen havlamaları ve katırların adımlarının toprağı dövmesi eşliğinde ilerleyen bu göç, aslında bir ailenin yaşama tutunuşunun simgesiydi.
İyi okumalar / Baygenç Yayıncılık