Bu kitabı yazarken, rüzgârı yalnızca bir kuvvet olarak değil, bir öğretmen olarak görmeye başladım. Her esişinde bir ders, her durulduğunda bir sessizlik vardı.
Yelkeni dolduran hava, aslında doğanın bana söylediği ilk kelimeydi; onu anlamak, sadece fiziği değil, kendimi de anlamaktı.
Rüzgârın yönünü anlayabiliriz, ama onun dokunuşunu, sesini, ruhunu sadece hissedebiliriz. Belki de yelkencilik tam olarak budur:
bilimin çizdiği sınırları, doğanın duygusuyla aşabilme sanatı.
Bu sayfalarda paylaştığım her bilgi, bir yelkenin altında geçirilen sayısız saatten, bir rüzgârın beklenmedik dönüşünden, ve denizin sessiz öğretilerinden süzüldü.
Eğer bu satırlar, sizi biraz olsun rüzgârı anlamaya, suyu dinlemeye, ve yelkeni sadece bir araç değil, bir dost olarak görmeye yönelttiyse, bu yolculuk amacına ulaşmış demektir.
Çünkü yelken, yalnızca bir tekneyi değil, insanı da taşır; kendi dengesini bulmaya, rüzgârla uyum içinde yaşamayı öğrenmeye doğru.
Şimdi sıra sizde.
Yelkeninizi açın, rüzgârı dinleyin, ve fiziği formüllerde değil, ufka doğru ilerleyen bir sessizlikte hissedin.