Kitap, çocukluğumdan beri gördüğüm rüyaları kronolojik olarak hikâyeleştirdiğim yarı otobiyografik bir eser. Ancak bu, sıradan bir “rüya günlüğü” değil; her rüya, o dönemdeki kimlik arayışı, aile içi baskı, cinsiyet rolleri, cinsellik, ölüm korkusu ve nihayetinde manevi teslimiyete uzanan bir iç yolculuğun parçası olarak kurgulandı. Kitap ilerledikçe, bireysel kaostan kabullenişe uzanan bütünlüklü bir çizgide ilerliyor.
Her bölüm, rüyayı çevreleyen gerçek yaşam bağlantısıyla açılıyor ve ardından rüyanın kendisi, olabildiğince o anki duygusal ve sembolik yoğunluğuyla aktarılıyor. Bu hâliyle metin, otobiyografi, psikolojik gelişim ve spiritüel arayış anlatısında kesişim gösteriyor.