“İnsani olan nerede gerçekten büyük bir hâle gelirse”, diyor Rilke, “orada yüzünü gizlemek ister — genel, isimsiz bir yüceliğin koynunda. ” Ressam, renklerin mükemmel harmonisine ulaştığında, fikir şeaflaşır ve mistik bir ufka açılır. Tülay Gürses’in resimlerinde bu duruma şahit oluyoruz. Kalbin iç mekânlarından bir kıvılcım gibi fırlayan fikir, renklerin dünyasında vücut buluyor. Ancak ressamın işi bununla sınırlı değildir; aksine bitmez tükenmez bir gayret ve sezişle renklere kıvam ve istikamet verir, adeta renkleri kalbin ve duygunun sıcaklığında eritir, değiştirir ve onlara yeni bir tabiat kazandırır. Renkler girdapvâri bir seyyâliyet kazanır; insanı sarar, kavrar ve üç boyutlu varlık alanından alarak kendi içinin derinliklerine çeker. Sema ayinlerindeki gibi bir derinliklerine çeker. Sema ayinlerindeki gibi bir devr-i kebirbaşlarve seyredenle seyredilen cezbe halinde ruhun iç derinliklerinde kaybolur; hayır, kaybolmaz; bilakis mânâ âlemine yükselirler. Senail Özkan