“Annem öldüğünde biz sofrasız kaldık. Portakalın tadı gitti, ekmeğimiz kurudu. Annemden bana bir ablam, bir de Gazze sahili kaldı. ‘Nereye kadar koşacaksın?’ dedi ablam. ‘Anneme kadar,’ demek istedim, diyemedim.”

Bir deniz kabuğunun içinde kaç hatıra saklanır? Toz ve kan kokusuna inat bir portakalın kokusu ne kadar kalabilir insanın burnunda? Islak kumların serinliği giden bir annenin boşluğunu doldurabilir mi? Hiç görülmemiş bir bayrak, uzak bir kıyıdan gelen bir mektup bir çocuğun kalbinde nasıl vatan olur? Gökyüzü griyken maviye inanmak, siren seslerinin arasında ezan sesini düşlemek mümkün mü? İnsan, annesi bildiği bir toprağı iyileştirmek için kaç kez yeniden koşmaya başlamalı?

Portakal Koksun Yeniden Gazze, Gazze’nin tuzlu rüzgârından yıkık dökük sokaklarına, avuçta saklanan bir hatıranın sıcaklığından, siren seslerini bastırmaya çalışan bir çocuğun hayaline kadar uzanan on beş farklı hikayeye ayna tutuyor. Bu hikayeler; korkuyu değil direnişi, yıkımı değil yeniden kurulan hayalleri, kayıpların ortasında filizlenen o sarsılmaz şefkati anlatıyor.

Portakal Koksun Yeniden Gazze, yasın içinden doğan neşenin ve her şeye rağmen "buradayız" diyenlerin kitabı.