Ben Hêja Lorîn… Beş buçuk yaşındayım ve kısmetse önümüzdeki yıl ilkokula başlayacağım. Utku Dayımı en son iki yaşında iken görmüştüm. Hayal meyal hatırlıyorum yüzünü. Konuşmaya başladığımda, haftada bir gün, o da sadece on dakikayla sınırlı olan telefon görüşmelerinde bizimkiler beni de dayımla konuştururlardı, onu unutmayayım diye... Onunla her konuştuğumda küçücük yüreğim yuvasından fırlayacakmış gibi heyecanlanırdım. Heceleyerek söylediğim kelimeler koca birer yumruk oluşturur, boğazıma düğümleniverirdi. İzlediğim çizgi filmlerin etkisiyle olacak, kötü cadıların dayımı bir mağarada esir tuttuklarına inanırdım..