‘‘Menteşenin çivisi tahtanın etini zorluyor. Yağmur suyunu emdiğinden herhalde, kayış gibi esniyor pencerenin kanadı. Kar ha indi ha inecek. Vadinin dibindeki kuytulardan yükselen çakal sesleri, rüzgârın uğultusuyla birleşip camdaki macunun attığı yerden odanın içine süzüldü usulca. Ahşap duvarların arasından kıvrıla kıvrıla geçip evin her yanına dağıldı. Uğultu arttıkça ıslığa dönüştü ses.
Perdenin etekleri yelken olup şişerken, Yadigâr ürpertiyle tavana dikti gözlerini. İşediğini düşünüp eliyle pijamasının arasını yokladı. İşememişti. Üşümüştü.’’

Semih Öztürk, 2018 Yaşar Nabi Nayır Öykü Ödülü’ne değer görülen kitabı Önce Dağlar Kar Tutacak’ta hastane odalarında son günlerini doldurmaya çalışanların, gecenin kör karanlığında geçmişiyle hesaplaşma derdine düşenlerin, karın ve çamurun altında ezilen isimsiz kahramanların, gürültü patırtı kopartmadan hayattan sessizce vazgeçenlerin hikâyelerini anlatıyor. Geçip giden günlerin kıyısında köşesinde kalmış insanların iç dünyalarını tüm çıplaklığıyla görebileceğimiz gerçekçi pencereler açan öyküler, geçmek bilmeyen zamanın etrafında süzülerek gözden kayboluyor.