Geçen yıllarla birlikte her basamakta biraz daha genişliyor düşlerin. Tıpkı masallar gibi gençlik de. Ebemkuşağı bir yaşam, sonsuz beklentiler... Elinde fırça, adım adım kendi istediğince geleceğini sonsuz bir tuval üstüne şekillendirir, renklendirirsin. Onun çerçevesini hayat çizer sen istesen de istemesen de. 
Yılların ardından anladım ki ömrün en güzel türküsüymüş çocukluğum, anılarım…
Ömrün En Güzel Türküsü; türkü tadında yaşanmış bir hayatın, artık kaybolmuş bir dünyanın hikâyelerini anlatıyor bize. Aslında bu hepimizin hikâyesi. Yaşı elliyi aşmış olanlar için hüzünlü, gençler için özelde Gazipaşa’nın ve ülkemizin geçmişine dair eşsiz bir hazine.
Akıp giderken yaşamın, 
düş kurmayı seversin. 
Yaz geçer, giremezsin denize. 
Kış gelir, yorulursun 
baharı beklemekten.
Akıntıya kapılıp gitme arzusuyla
yarılanırken ömrün,
Bir rüzgâr eser yavaştan, 
tutunmayı düşlersin esen yellere.
Aynada yalnızlığın, 
taşlı dikenlidir yolların.
Kar düşen saçların gibi,
düşlerin de başlar solmaya.
Silik bir görüntüdür evren, 
hüzün sarar yüreğini.
Hayallerin canlanır birden,
yapamadığın işler bir yanda,
göremediğin yerler öte yanda, 
ertelenenler yüktür omuzlarında...
Birden zincirlerini kırmak ve
bağırmak istersin avazın çıktığınca…