Nelson Mandela’nın mektupları, demir parmaklıkların ardında yazılmış olsalar da özgürlüğün yalnızca bir mekân meselesi olmadığını anlatmaktadır. Bu satırlarda bir liderin tarihsel mücadelesinden çok, bir insanın sabrı, özlemi ve sarsılmaz vicdanı vardır. 
Bu mektuplar; bir babanın çocuklarına duyduğu hasreti, bir eşin bekleyişini ve bir mahkûmun onurunu aynı anda taşır. Mandela, en karanlık yıllarda bile kelimelerini öfkeyle değil, sükûnetle kurar. Çünkü onun için bu direniş, insan kalmaktır. 
Nelson Mandela’nın 27 yıl boyunca haksız yere hapishanede sabırla direnişi, bugün de benzer adaletsizlikler karşısında özgürlüğünden mahrum bırakılan insanların yaşadıklarının, zaman ve mekân değişse de vicdanları yaralayan gerçeğinin değişmediğini gösteriyor.