Rus edebiyatının yalın ama derin anlatı geleneğini zirveye taşıyan, Nobel Ödüllü yazar İvan Bunin’den iki uzun öykü: “Mitya’nın Aşkı” ve “San Fransiscolu Adam.”
“Mitya’nın Aşkı” gençliğin ilk büyük tutkusunu, masumiyetle arzu arasındaki kırılgan çizgide ele alan bir anlatıdır. Mitya’nın Katya’ya duyduğu aşk; kıskançlık, korku ve bedensel uyanışla iç içe geçtikte mutluluk vaadi zamanla yerini zamanla varoluşsal bir sarsıntıya dönüştürür. Moskova’nın salonlarından taşra baharına uzanan bu yolculukta Bunin aşkı bir duygu olmaktan çıkarıp insanın bütün varlığını kuşatan bir deneyim olarak sunar.
“San Fransiscolu Adam” ise modern dünyanın kendinden emin, ayrıcalıklı ve dokunulmaz insanını merkeze alan çarpıcı bir alegoridir. Servet, konfor ve statüyle çevrelenmiş bir yaşamın ölüm karşısında anlamını nasıl yitirdiği soğukkanlı ama çarpıcı bir şekilde gözler önüne serilir. Uygarlığın parıltılı yüzünün ardındaki boşluk, Bunin’in berrak diliyle kaçınılmaz bir yüzleşmeye dönüşür.
Bu iki uzun öyküsüyle aşk ve ölüm gibi insan olmanın en temel uçlarını incelikli bir gözlemle bir araya getiren Bunin, klasik edebiyatın zamana direnen gücünü bugün de canlı tutar.