Sevgili…
… Bazen yazmaya hazırlanırken kalemi elime almadan önce iki sözcük söylerim. “Sevgili Meral`im…”

Bu iki sözcük sanki birbirine yaslanmış iki dost gibidir. Hem sana hem de birbirine yakın dururlar. Özellikle sevgi sözcüğü uzun süre beni terk etmez. Kelimenin kendisine yakışan anlamı yavaş yavaş ruhuma, yüreğime işler.

Sonra bütün diğer sözcüklere yabancılaşırım. Duygularım, sanki bir kuşatma altında kalmış gibi olur; daha ötede söz yoktur, düşünce yoktur. Dil tıkanması yaşarım; geri kalan tümceler inatla benden uzak durur.

Her bir harf kırık dökük bir halde, bu iki sözcüğe karşı sessizlik içinde isyandadır. Sanki dil bana küsmüş anlamlar kapılarını kapatmış gibidir.
Geriye kalan her şey, sonsuz bir boşluğa düşer gibi olur; bir türlü bana ulaşamaz. Sanki sözcükler benden kaçıyor, uzakta durmaya yemin etmiş gibidirler. Ne bir fısıltı vardır, ne de bir hareket; Ne aklıma, ne yüreğime, ne de ruhuma dokunan bir şey…

Bu nedenle alışkın olduğumuz Cuma günleri mektup yazma gününü üç gün erteledim. Bugün Pazartesi, pazartesi gününde yazıyorum.