Ara sıra evliliklerinin ilk günlerini özlemle anıyordu. Sürekli beraber olmak, sık sık birbirlerine dokunmak istiyorlardı. Sabahlara kadar sohbet etmekten zevk aldıkları günlerin hasretini çekmiyor değildi ama o günler artık geride kalmıştı.
Üstelik bir annenin başına gelebilecek en zor durumları, en zor günleri yaşarken Ayşe’yi yalnız bırakmasını; dahası, ona evladı üzerinden suçlayıcı sözler söylemesini anımsayınca güzel anılar bir anda siliniverdi.
Düşünmesi, endişelenmesi gereken pek çok şey vardı ama sabah sabah olumsuz hiçbir şey düşünmek istemiyordu. Sabahlar, içinde umutsuzluk barındıran zamanlar olmamalıydı.