Seninle tanıştığımızda henüz çocuk yaşlardaydık; saftık, temiz duygularımız vardı. Yıllar sonra, o halimi bile yargıladın. Oysa biliyorum artık; kendini haklı çıkarmak, vicdanına söz geçirmek için yaptın bunu. Kalbimin en derin duygularını küçümseyip çekip giderken… Sahi, hiç üzülmedin mi veda ederken? Ben çok üzüldüm. Günlerce sarhoş gibi gezdim. Adım “sakara” çıktı, her adımım sana takılı kaldı. Yabancı gözlerde aradım seni, içimdeki seni görmek için baktım, baktım… Ama boş gözler vardı sadece. Sen orda yoktun. Sahi, neredeydin? Aslında sana bakınca da hiç seni görmemişim. Kim tanıttı bana bu varlığı? Kim gelmişti gerçekten? Hiç gelmemiştin… Tutunamadım sevgine hiçbir zaman.