Her şey bittiğinde ve herkes gittiğinde bir tek hüzün kalacak geride.
Bütün sevdaların, dostlukların, sıcak yuvaların, en güzel hatıraların hülasa insana dair her ne varsa mühürlerini hep hüzün vuracak.
Hüznün asaleti, insana kendi aslını ve acziyetini en derinden hissettirmesinden geliyor sanıyorum.
Hüzün insanı insan kılar. Kimi zaman sessiz ve durgun kimi zaman gür ve çevik bir halde dipdiri hissettirir kendini.
Mağrur Hüzün okuyucusuna hayatın hüzün veçhesinden bir bakış sunacak…