"Bu sana yazdığım son mektup olabilir. Daha önce yazdığım yüzlercesinin cevabını alamasam da bir yerlerden onları okuduğunu ve bana sevgini gönderdiğini iliklerime kadar hissediyorum. Son mektup diyorum çünkü her geçen gün biraz daha azalıyorum. Sağlığım eskisi gibi değil. Senin Nazlı’n, ceylanın; doru bir kısrak yiğitliğiyle tarlaları bahçeyi dolaşamıyor, ekip biçip ürününün hasadını yapıp ambarını dolduramıyor. Deli taylar gibi hayvanların peşinden koşarak yavrularını ‘Kuzularım’ diye bağrına basamıyor artık. Hem gözlerim de bulanıyor, baktığımı yeterince seçemiyorum. Bu yüzdendir son zamanlarda sana aşkımızın kilimini yeterince anlatamadığım.
Yanlış anlama, şikâyet etmiyorum; aksine seviniyorum. Kavuşma zamanımız yaklaşıyor; her gün biraz daha biraz daha, sana geleceğim günün düşünü görüyorum. Nazlım derdin ya hep bana, Cemalım senden başka kimse nazlandırmadı beni. Kimseciklerin Nazlısı olmadım. Seninle kuracağımız yuvaya serecek, üstünde gezecek bebelerimize dokuduğum kilimin hayalini birlikte kurduk. Dağlardan bana çiçekler toplar gelirdin; benim gidemediğim ulaşamadığım uzaklardaki tepelerden... Dağ eteklerinde olmayan, kırlarda ovalarda bulunmayan; başkalarının toplama zahmetine girmediği yükseklerde derlediğin nadir renklerde, az bulunan dağ çiçekleri... `Nazlım kilimini bu çiçeklerin renkleriyle doku. Bizim kilimimiz herkesinkinden farklı olsun.` derdin. Bir gün siyah bir lale bulup getirdin. Bakmaya kıyamadığım, güzelliğine doyamadığım kadife bir lale. Kaldırıp attın onu `Bizim kilimimiz, en güzel hayalimiz. İçinde hiç siyah renk olmasın.` dedin."