Batı’nın Doğu’ya kültürel yaklaşımının masum bir merakın ürünü olduğu düşüncesi ne kadar doğrudur? Ziauddin Sardar, bu çalışmasında, “oryantalizm” adı verilen zihinsel ve kültürel aygıtın ardındaki ön yargı ve kötü niyeti titizlikle deşifre ediyor. Oryantalizme edebiyat, sinema, televizyon ve resim gibi popüler kültür ögeleri üzerinden yaklaşıp Batı’nın kültürel sömürgecilik faaliyetini nasıl yürüttüğünün izini sürüyor. Yazar, yalnızca bu kavramın tarihini anlatmakla kalmıyor; aynı zamanda Batı’nın Doğu’yu nasıl hayal ettiğini, kurguladığını ve nihayetinde bu kurgu üzerinden nasıl bir iktidar dili inşa ettiğini gözler önüne seriyor. 
Sardar’a göre oryantalizm, nesnel bir bilgi üretiminden ziyade, arzuların, korkuların, saptırmanın ve üstünlük iddialarının sistematik bir yansımasıdır. Akademiden edebiyata, sinemadan siyasete uzanan geniş bir alanda etkisini sürdüren bu söylem, Doğu’yu yalnızca tanımlamıyor; onu yeniden üretiyor, sınırlıyor ve çoğu zaman çarpıtıyor. Böylece ortaya çıkan şey, hakikatten çok “estetik bir yalan” oluyor.
Kitap, Edward Said sonrası tartışmaları derinleştirirken, modern dünyada oryantalizmin nasıl yeniden şekillendiğini çarpıcı örneklerle ortaya koyuyor. Sardar’ın entelektüel yaklaşımı, okuyucuyu eleştirel düşünmeye ve kendi bakış açısını sorgulamaya davet ediyor. Okurun zihin konforunu bozan, yerleşik kabullerini sarsan ve onu düşünmeye zorlayan bu eser, zihinsel sınırları aşmak isteyen herkes için güçlü bir çağrı.