“Kopacak gibi durmak, kopmaktan daha yorucudur. İnsan en çok orada tükenir.”

Burada ders veren bir ses yok. Sadece şunu söyleyen bir bakış var: “İnsan bazen hayatı yaşıyor gibi yapar ama aslında sadece sürüklenir.”
En büyük kırılmalar, alkışın içinde olur. Kalabalığın ortasında. Her şeyin normal göründüğü anlarda.
İnsan en çok, kimse bakmazken değişir.
Burada kimse kimseye akıl vermiyor. Sadece şunu söylüyor: “İnsan bazen devam ediyor diye iyi sanılıyor ama içerde çoktan bırakmış oluyor.”
Kimsenin görmediği yerlerde kopan şeyler var.
İnsan en çok orada gerçek olur.
Okurken belki “Bu ben değilim” diyeceksin.
Sonra bir yerde durup kalacaksın.
Çünkü herkesin içinde konuşmayan bir tarafı var.
Bu kitap tam oraya dokunuyor.
Gürültü yapmadan. Bağırmadan. Olduğu gibi.