Kış, sonbahara veda eden ve ilkbaharla köşesine çekilen bir mevsim değildir. O, zamanın ve mekânın içinde biriken hatıralara tanıklık eden hâlidir. Adem Turan`ın Kış Kitabı`nı okurken, kışın bu tanıklığını bütün yönleriyle müşahede etmek mümkündür.
Bu metinler, kışı tek bir bakışa mahkûm etmez. Mevsimin içindeki güzellikler kadar zorluklar da yerini bulur. Kültürel değerler, örf ve adetler, hâsılı her dönemin kendine has yaşanmışlıkları metinlerin dokusuna siner.
Gündelik hayatın içinden kesitler ve tarihî anekdotlar içeren metinler, aynı zamanda bir şairin edebî anlatım zevkini de hissettirir. Her metin ayrı bir sahne kurar. Öğretici olduğu gibi okuru düşündürür ve kendi yaşadığı kışlara, aile büyüklerin- den dinlediği hatıralara götürür.
Yaşanmışlıklar, sinema şeridi gibi gözler önünden geçer.
Bu metinlerde kış, sertliğiyle değil berraklığıyla konuşur. Edebî bir metin oluşu, okura hem düşünme hem dinlenme imkânı sunar. Kış burada bir sertlik değil berraklıktır. Okundukça, dışarıdaki ayaz ile içerideki düşünce arasında görünmez ama güçlü bir bağ kurulur. Kışın bereketi kar gibi kâr olur.