Bir hikâyenin bir eşiği vardır.
Sera, kendi geçmişinin kapısında;
Aras, hatırlamadığı bir kaderin tam ortasında duruyordu.
Birbirlerini ilk kez değil belki yüzlerce kez bulmuşlardı ama her seferinde aynı yerden kırıldılar.

Aşk, bazen bir başlangıç değil tamamlanamayan bir döngüdür.
Ve bazen ruhlar birbirini tanır akıl tutulur.

Aras ve Sera’nın sessiz çığlığı…