İnsan, yaşadığı hayatı değil; içinde yaşamaya devam eden hayatı taşır.

Çocukluğundan kalmış bir ses, ilk kez sevdiği günün utancı, yıllar sonra hatırlanan bir dost, yağmurun altında ansızın beliriveren eski bir koku… Bazı anlar geçip gitmez. Sessizce insanın içine yerleşir; bakışını, sesini, susuşunu değiştirir.

Kırık Anahtar, hafızanın bu görünmez izlerini takip ediyor. Yusuf Çopur, hayatın en sıradan görünen anlarında saklı duran duygulara eğiliyor. Çocukluğun güveniyle yetişkinliğin yalnızlığı, ilk heyecanlarla geç kalmış pişmanlıklar, kaybolan şehirlerle insanın kendi içine yaptığı yolculuk, bu denemelerde aynı hayatın farklı yüzleri olarak buluşuyor.

Kırık Anahtar, geçmişi yeniden kurmaya çalışmıyor; geçmişin, bugün hâlâ içimizde konuşan sesini dinliyor.

İnsan, bazen yıllarca kilit sandığı şeyin kendi kalbi olduğunu çok geç anlıyor.