Homeros veya Hesiodos gibi ilk ve saf sanatçıların bildiği meslekler ve yerler, eğer yaratıcılarının elleri gevşemiş olsaydı, şiirin sembollere dönüşüp, kanatlı ve yorulmak bilmeyen bir hâlde, yalnızca dinin yaşamı ve huzuru keşfedebileceği değişmez dünyalara karışıp yok olabilirlerdi. O parçalanmamış zamanlarda yaşamış olan biri, Shelley`nin tüm inceliğine sahip olabilir ama yine de halk arasında bilinmeyen hiçbir imge kullanmaz ve genel geçer düşüncelere dayanmayan hiçbir düşünceyi dile getirmezdi. Efsanevi bilginin keşfi ve mucizeye olan inancın geri dönmesi -ya da öyle adlandırmamız gereken şey- müşterek, ekilmiş toprakların kutsallığına olan inancı ve zorlu dinî rutinlerden ziyade sıradan, asi ve şevk dolu insanı ödüllendiren yeni mucizeleri tekrar ortaya çıkaramazsa, bir Shelley ve bir Dickens`ı, aynı bedende, bir daha asla göremeyebilir ve sonsuza dek eksik kalabiliriz.