Şimdi pencerenin ardına öylece bakıyordu. İsa’ya bahşedilen ona da verilseydi hiç düşünmeden annesini geri getirirdi ve ellerinden tutup sonsuza kadar bırakmazdı. Bir sözcüğün ağırlığı ne kadar olabilirdi ki?… Başını duvara yaslamıştı, gözlerinden süzülen yaşlar kerpiç duvarı ıslatıyordu. Her derdine derman, yaralarına ferman olan o sözcük dilinden döküldü: “Anne!…”
Karanlık gecelerin en koyu anında bulutların ardınca ortaya çıkan ay misali aydınlatıverdi etrafı. “Neden konuşmuyorsun anne?” diye gözyaşlarıyla ıslanmış cümlelerle sesleniyordu karanlığın ardına, cevap alamayacağını bile bile. “Beni böyle bırakma anne! Sensiz yaşarım diye düşünmüştüm ama…” Kirpiklerine tutunan yaşlar yanaklarından süzüldükçe sözcükler tıkıyordu boğazını. “Neden gittin anne?” dili, yüreğindeki acının ağırlığını taşıyamayacağını anlayınca sessizliğe gömüldü. Sadece gözyaşı ve hıçkırıklar eşlik ediyordu ona. Yapayalnızdı şimdi! Kendini savunmasız hissediyordu…