Hızın, gürültünün ve unutuşun sıradanlaştığı bir çağda, insan bazen en çok kendini kaybeder.  

Kaybolmadan, hazır bir yol tarifi sunmuyor; durmayı, bakmayı ve hatırlamayı öneriyor. Değerlerin nasıl sessizce aşındığını, vicdanın gündelik hayatta nerede inceldiğini ve “insan kalmanın” neden her zamankinden daha zor olduğunu sorguluyor.  

Banu Tozluyurt; bireysel hafızadan toplumsal belleğe uzanan, ince bir yolculuğu anlatıyor.

Küçük anların büyük derslerine, unutulsa da vazgeçilmez olan değerlere ve her şeye rağmen “kaybolmamak” ihtimaline sarılmaya davet ediyor.

Çünkü insan, bazen ancak durduğunda yolunu hatırlar.