Kardeşlik hakkını kendi hakkından önce tutmaktır. Onu seçmek, kendisine üstün görmektir. Nitekim Ashab-ı Kirâm (Medine Yardımcıları) hakkında Kur`ân-ı Kerim`de şöyle buyrulur: "Onlardan önce (Medine’yi) hem yurt hem de iman (İslâm) evi edinen kimseler, kendilerine hicret edip gelenleri severler. Onlara verilen şeylerden dolayı gönüllerinde bir ihtiyaç (bir sıkıntı) duymazlar. Kendilerinin ihtiyacı olsa bile, (onları) öz canlarına tercih ederler." (Haşir: 9)
Kardeşlik hakkında bundan sonra gelen derece, kişinin kendisini dostu ile eşit tutmasıdır. Malda, varlıkta, her şeyini kendisi ile âhiret kardeşi arasında ortak kılar.
Üçüncü derecede, en aşağı mertebede kardeşlik ise, âhiret dostunu, kendine hizmet eden biri gibi görür. Dostunun bir şeye ihtiyacı olursa onu dostu istemeden yerine getirir.