Bir evin duvarlarında saklanan geçmiş, havaya kalkmış bir elin gölgesinde titreyen çocuklar, kadınların yüzlerindeki korku, geride bırakılması zorunlu şehirler...
Çürüme çoğunlukla sinsice ilerler. Bir evin içine, bir aileye, bir ilişkiye sızar. Bazen susarak, bazen görmezden gelerek, bazen de çoktan alıştığımız için onu sürdürürüz. Hatta ne zaman başladığını bile unuturuz.
Karanlık Yüzlerimiz, geçmişten bugüne taşınanlarla bugün olup bitenleri yan yana getiriyor. Şiddet, yoksulluk, eşitsizlik, korku, suskunluk, aile ve vicdan kırk bir öyküde, kırk bir farklı hayatta karşımıza çıkıyor.
Unutamadıklarımız, öğrendiklerimiz, farkında olmadan taşıdıklarımızsa bize kalanlar. Her şeyi geçmişe yüklemekse mümkün değil.
Bazılarını devralıyoruz. Bazılarını biz sürdürüyoruz. Peki çürümeye nereden başlıyoruz?
