Kadınlar kahkahalarında yaralarının rengini taşırlar. 
Bu renk bazen parlaktır, bazen bir gölge gibi durur; ama daima gerçeğin içinden gelir.

Kimi kadın gülerken aslında yarasını konuşur.
Kimi kadın, yarasını susturmak için güler.
Ama her ikisi de o gülüşle bir dünya kurar; daha esnek, daha geniş, daha kendisine ait bir dünya.

Ve sonunda şunu biliriz:
Kahkahanın dönüştürdüğü kadın, 
kaderini yeniden yazmaya başlamış kadındır.

Gülüşüyle duvarları çatlatır, 
kapıları aralar, 
içindeki ağır taşları biraz olsun hafifletir.

Kahkaha onun için bir tepki değildir; bir varoluş biçimidir.
Bir başlangıçtır.
Bir özgürlük mektubudur.
Bazen bir kadın yalnızca güler.
Ama o gülüşle birlikte, dünya da hafifçe yerinden oynar.