Allâme Hillî’nin (ö. 726/1325) el-Bâbü’l-Hâdî Aşer’i (Onbirinci Bab), İmâmiyye kelam geleneğinin en özlü ve en çok okutulan metinlerinden biridir. Müellif, ibadet ve dualara dair Minhâcü’s-Salâh adlı eserini on bab hâlinde tertip etmiştir. İbadet edilenin bilinmesi her şeyden önce geldiği için, her mükellefin bilmesi gereken dinin esaslarını bu on birinci babda toplamıştır.

Eser; Allah’ın varlığının ispatını, sübûtî ve selbî sıfatları, adli, nübüvveti, imameti ve meâdı aklî ve naklî delillerle, kısa ama yoğun bir üslupla ele alır. Fâzıl Mikdâd es-Süyûrî’nin (ö. 826/1423) en-Nâfi’ Yevme’l-Haşr adlı şerhi, metnin kapalı noktalarını açarak onu asırlardır ilim meclislerinde okutulan temel bir ders kitabı hâline getirmiştir.

Metin ve şerhi bir arada sunan bu tercüme, itikadın esaslarını delilleriyle öğrenmek isteyen okuyucu için sağlam bir başlangıç noktasıdır.