Âşık Mahzuni Şerif’in dediği gibi, “İşte gidiyorum” deyip gitmek sanıldığı kadar kolay mı? Neden doğduğu ve doyduğu yerde kalmaz da yollara düşer insan? Kimi zaman gördüğü zulümden, öldürülmekten, korku içinde yaşamaktan kaçar; kimi zaman istenmediği ve gitmek zorunda kaldığı için yerinden yurdundan ayrılmak zorunda kalır. Hem yalnız bir ülkeden başka ülkeye; bir kentten, bir köyden başka yere göç etmez ki insan! Kimi zaman yıpranmış birlikteliklerden, eski aşklardan, kimi zaman kendisinden kaçar. Her gidiş dengeleri yok eder, kırılıp dökülenleri ayırıp yaşamı yeniden kurmayı gerektirir; geride yeniden kurulabilecek bir yaşam kalmışsa eğer...
Usta yazar Feyza Hepçilingirler’in kaleminden gerçek olaylara, yaşanmış acılara, farklı dünyalara yapılacak hüzünlü bir yolculuk…   
“Aras durgun. Uslu uslu akıyor, bir oyun etmeyecekmiş gibi görünüyor, uysal. Samira’yı önden yürütüyor Samed. O arkalarından, karısını ve kızını kollayarak gidecek. Irmağı yarılamalarına kadar her şey istedikleri gibi; hiçbir terslik yok. Ama ne oluyorsa bir anda oluyor. Birden bir çukura düşüyor Samira ve gömülüveriyor suya. Elindeki iki valizi birden bırakacak Samed ve karısını sendeleyip düştüğü yerden çekip çıkaracak. Tam o anda bebesinin sulara kapılıp kendilerinden uzaklaşmakta olduğunu görecek. Su yeniden boyunu aşmış, bebesini önüne katmış, götürüyor. Karısının çığlıkları, bebenin bağırmalarına karışmakta. Yetişiyor, kundağından yakalıyor bebesini. Çekip alıyor. »